moje wielkie mecze

Oglądając ten mecz jako Nysanin, byłem zawiedziony. Polonia grała słabo. Pomimo chęci i zaangażowania prezentowała się zdecydowanie gorzej niż w początkowej części sezonu. Do tego sędziowie „otworzyli wynik”, uznając bramkę, której — moim zdaniem — raczej nie było. Później zrobiło się 0:3, a gol kontaktowy padł dopiero w ostatnich sekundach.

Wydaje mi się, że dla neutralnego kibica był to raczej słaby mecz, choć z dobrym dopingiem. Jeśli jednak ktoś wybrał się na to spotkanie głównie dla atmosfery, mógł odczuć brak pirotechniki. Dla kibica Odry rozczarowująca była zapewne gra jego ulubieńców, choć klimat „meczu przyjaźni” mógł mu się podobać. Z kolei fanatyk Polonii zapewne był usatysfakcjonowany w pełni.

Niekiedy łatwiej mi wyskoczyć na mecz w tygodniu niż w weekend. Kiedy zorientowałem się, że we wtorek siatkarki UNI grają w Opolu spotkanie, które może dać im brązowy medal, uznałem, że nie mogę odpuścić takiej historycznej okazji. Najbardziej chciałem zobaczyć pomeczową fetę i dekorację. Niestety – nie zobaczyłem, bo opolanki przegrały wszystkie sety. Każdy zaledwie dwoma punktami.

Boisko w Żyrowej było 382. obiektem, na którym obejrzałem mecz piłkarski. To właśnie ten cel przyciągnął mnie do tej ładnej, sporej wioski niedaleko Zdzieszowic. Drugim magnesem był piękny pałac położony w pobliżu stadionu. Obejrzałem niezwykle emocjonujące spotkanie opolskiej ligi okręgowej, zjadłem smaczną kiełbaskę i wróciłem z zestawem ciekawych klubowych pamiątek. Do tego wszystkiego spędziłem bardzo miło czas z żoną.

Na koniec dwudniowej wyprawy siatkarsko-groundhopperskiej pojawiliśmy się z żoną na stadionie Szombierek. Ten jeden z najbardziej oldschoolowych obiektów piłkarskich, na jakich kiedykolwiek oglądałem mecz, od dawna znajdował się na mojej niespisanej liście życzeń. To właśnie tutaj Szombierki zdobyły mistrzostwo Polski w 1980 roku – jak wtedy mówiono, najbardziej niespodziewane w historii.

Po środowym meczu z Bielskiem byłem tak rozbity, że uznałem, iż nie pojadę na rewanż. Jednak w piątek odzyskałem odrobinę nadziei i postanowiłem, że w sobotę będę z moim klubem. Obawiałem się podobnej kompromitacji, tymczasem zobaczyłem spotkanie, które pod względem emocji było fantastyczne. Niestety, musiałem przełknąć gorzką pigułkę porażki.

Boisko w Bestwinie było moim 380. obiektem, na którym obejrzałem mecz piłkarski. Trafiłem tam w wolnej chwili podczas mojej siatkarsko-groundhopperskiej wyprawy. Zobaczyłem spotkanie na siódmym poziomie rozgrywkowym, w którym zmierzyły się drużyny z całkiem dużych wsi. Dla mnie najważniejsze było to, że można było kupić klubowe cegiełki.

Panattoni Arena to już 379. obiekt piłkarski na mojej liście. Niby kolejny punkt na mapie, a jednak z własnym klimatem. Stadion jest bezpośrednio połączony z Akademią BVB, co czuć od razu po wejściu. Wita oldschoolowa kasa biletowa, a w budynku klubowym można trafić na naprawdę imponującą kolekcję koszulek piłkarskich. Do tego to na co zawsze liczę — bilety i stadionowa kiełbaska.

Gra Polonii wygląda obecnie znacznie gorzej niż jesienią. W meczu z rezerwami Zagłębia brakowało jakości. Mimo to, przy lepszej skuteczności, byłaby szansa na zdobycie punktu. Coraz słabsza jest również frekwencja. Na trybunach ponownie pojawiła się zorganizowana grupa kibiców Polonii. Tradycyjnie przygotowano atrakcyjne bilety oraz dobry catering.

Oto aktualny wykaz trzystu osiemdziesięciu dwóch stadionów i boisk, na których oglądałem piłkarskie spotkania.
1.    Stal Nysa
2.    Polonia Nysa
3.    Stadion Śląski w Chorzowie
4.    Cracovia Kraków
5.    Odra Opole
6.    TJ Michalovce (CSRS – Słowacja)
7.    Sparta Lubliniec
8.    LKS Goświnowice
9.    LZS Biechów
10.    Skalnik Gracze
11.    Odra Wodzisław
12.    Wisła Kraków
13.    GKS Grodków
14.    Hajduk Split (Chorwacja)
15.    Ruch Chorzów

Po takim meczu trudno cokolwiek napisać. Jestem załamany. Mieliśmy powtórkę z Tarnowa. Różnica polega jednak na tym, że tamtej porażki nie dało się już odwrócić, a tę wciąż można.
Dlatego, dla dobra nyskiej Stali, powstrzymam się od szczegółowej, krytycznej analizy tego spotkania, choć mam ogromne pretensje zarówno do postawy zawodników, jak i trenera. O ile tuż po meczu straciłem wszelką nadzieję, to teraz nieco ochłonąłem i jakaś jej iskra jednak wróciła.

Według aplikacji Futbology był to podobno mój dziesiąty mecz na boisku w Domaszkowicach. Wydaje mi się, że najsłabszy w wykonaniu miejscowego LZS-u. Przy całym szacunku dla wiejskiego klubu występującego w IV lidze – tego dnia gra zupełnie się im nie kleiła. W meczu czwartej drużyny z dziesiątą oczekiwałem pewnej wygranej gospodarzy.

Ten mecz w wykonaniu Stali to właściwie cała runda zasadnicza w pigułce. Nieliczne momenty gry na bardzo wysokim poziomie przeplatały się z okresami całkowitego załamania. Opuszczone głowy w trudnych momentach, niezrozumiałe decyzje trenerskie… Do tego wysoka frekwencja na trybunach i głośny doping nyskiego Klubu Kibica.

To było wielkie siatkarskie widowisko, w którym jeden z zespołów musiał przegrać i tym samym nie awansować do turnieju finałowego Mistrzostw Polski w kategorii młodzików. W tym meczu było więcej emocji niż w niejednym spotkaniu ligowym seniorów. Zaangażowanie obu drużyn było na najwyższym poziomie. Nysa przegrała 0:2, ale w każdym z setów zdobyła po 24 punkty.

Pod względem kibicowskim był to najlepszy mecz rozegrany w tym sezonie w Hali Nysa. Jeśli dodam, że siatkarsko również było całkiem nieźle, a do pakietu atrakcji dorzucę szaloną obronę w wykonaniu Kuby Olejniczaka, można dojść do jednego wniosku – niech żałuje ten, kogo na meczu nie było.

Pierwszy raz byłem na obecnym stadionie Zagłębia i z tego powodu pomyliłem się, trafiając najpierw na stary obiekt. Przed meczem kupiłem żonie bilet w kasie, a właściwie odebrałem go za darmo. Szkoda tylko, że był bardzo kiepskiej jakości. Na stadionie mogącym pomieścić 11 600 widzów pojawiło się zaledwie 2321 osób. Co ciekawe, kibice Warty byli głośniejsi, ponieważ miejscowi praktycznie nie prowadzili dopingu. Swoje debiutanckie bramki dla Zagłębia zdobył Michał Barć — zawodnik wyraźnie wyróżniający się na boisku.

Zawsze, gdy z jakiegoś powodu gdzieś jadę, staram się to wykorzystać i przy okazji zaliczyć jakiś mecz. Ponieważ dzień wcześniej byłem na weselu w okolicach Bielska-Białej, w niedzielę o 12:00 wybrałem się na spotkanie Podbeskidzia. Nie była to moja pierwsza wizyta na Stadionie Miejskim.

Wczoraj zobaczyłem trzecią z rzędu porażkę Polonii. Poza zaangażowaniem całej drużyny i znakomitą grą bramkarza, Dariusza Szczerbala, nie dostrzegłem niczego pozytywnego. Jakość gry indywidualnej i zespołowej była zdecydowanie niższa niż jesienią. Do tego na trybunach panowała głucha cisza, a frekwencja wydawała się nieco niższa.

Albo nie znam się na piłce, albo jest ona nieprzewidywalna – a może jedno i drugie. Po meczu Starowic z Polonią byłem przekonany, że Ślęza wywiezie z tej miejscowości komplet punktów. Tymczasem zobaczyłem wyrównane spotkanie, w którym padły cztery bramki, a oba zespoły podzieliły się punktami. Mecz rozegrano w środę i obowiązywała promocja – kibice mogli wejść za darmo, więc nie było biletów. Przypuszczam, że tylko ja byłem tym faktem zawiedziony.

Na koszykarskie derby Dolnego Śląska wybrałem się z jednego powodu – chciałem poczuć klimat tego wydarzenia. Domyślałem się, że może być wyjątkowo i rzeczywiście się nie zawiodłem. Hala Stulecia we Wrocławiu była wypełniona niemal do ostatniego miejsca, a na trybunach znalazły się dwie duże grupy kibicowskie, które przez całe spotkanie prowadziły głośny doping.

Stadion w Kępie im. Jerzego Musiała był 377. stadionem, na którym obejrzałem mecz piłkarski. Spotkanie rozegrano w ramach terytorialnego Pucharu Polski. Z tego wyjazdu przywiozłem cegiełkę, która zasiliła moją kolekcję biletów piłkarskich.Sam mecz okazał się bardzo emocjonujący. W regulaminowych 90 minutach padło aż sześć bramek, a kolejne trzynaście zobaczyliśmy w serii rzutów karnych.
Najbardziej ucieszyłem się z biletów, ponieważ na boisku drużyny z klasy A raczej nie spodziewałem się takiej pamiątki.

To pierwszy w historii sezon, w którym młodzi piłkarze Polonii Nysa grają w Centralnej Lidze Juniorów. Był to także pierwszy mecz tych rozgrywek, który zobaczyłem w swoim życiu. Choć spotkanie zapowiadało się jak pojedynek Dawida z Goliatem, przez długi czas było wyrównane i niezwykle emocjonujące. Nyscy piłkarze pokazali ogromną ambicję i wielkie zaangażowanie, długo zachowując nadzieję na zwycięstwo.

W drugim meczu rozgrywanego w Nysie turnieju 1/8 MMP w kategorii młodzik Chełmiec Wałbrzych nie dał szans zespołowi Bzury Ozorków i pewnie wygrał 2:0. Oba zespoły miały wsparcie kilkuosobowych grup kibiców z obu miast. MVP spotkania został Wojciech Bielawny.

Kibicowsko było to duże wydarzenie, zwłaszcza dla fanów Odry Opole, którzy na przyjazd na stadion odwiecznego rywala musieli czekać wiele lat. Na Tarczyński Arena Wrocław zjawili się w dużej liczbie i przez cały mecz prowadzili głośny doping. Zaprezentowali oprawę wymierzoną w kibiców Śląska Wrocław, którą ubarwili dwukrotnym odpaleniem rac. Miejscowi z kolei użyli słynnej oprawy, która nie została wpuszczona na mecz Polska – Holandia, a która teraz „podróżuje” po polskich stadionach.

Ten weekend w Pradze był bardzo intensywny. 5 meczów w 3 dni, 4 nowe boiska piłkarskie (numery 373–376 w kolekcji) i pierwszy hokej w Czechach. Z Nysy do Pragi pojechałem z FlixBus – była to moja pierwsza podróż takim autobusem i wrażenia mam bardzo pozytywne.

Ďolíček to dom Bohemians Praha 1905 i miejsce, o którym w środowisku groundhopperów mówi się z wyraźnym szacunkiem. Kultowy, surowy, „niepodrasowany” – dokładnie taki, jakie lubimy najbardziej. Wiele o nim słyszałem, podobnie jak o „Klokanach”, czyli fanach Bohemki. Często powtarza się, że to najbardziej lewicowy klub w Czechach. Kilka razy widziałem Bohemians na wyjazdach i zawsze ich kibice prezentowali się solidnie. Szczerze? Ich rzekoma ideowość nigdy nie rzuciła mi się w oczy.
Stadion z innej epoki

Praga była w moich planach od dawna, ale jedno było pewne – pojadę tam dopiero wtedy, gdy w ten sam weekend na własnych stadionach zagrają zarówno Slavia Praga, jak i Bohemians 1905. Tylko taki scenariusz wchodził w grę. Gdy zobaczyłem, że terminarz ułożył się idealnie, nie wahałem się ani chwili. Sobotni mecz Slavii stał się jednym z dwóch najważniejszych punktów wyjazdu – a zarazem moim 375. stadionem w kolekcji.

Sobotę w Pradze zacząłem piłkarsko – i to bardzo wcześnie. Sparing rezerw dwóch klubów z najwyższej ligi czeskiej był pierwszym z trzech meczów, które tego dnia miałem w planie. Co więcej, był to mój pierwszy mecz piłkarski w 2026 roku, więc symboliczne otwarcie nowego stadionowego sezonu. Pierwszy gwizdek zaplanowano na 10:15, a to oznaczało pobudkę bez taryfy ulgowej.

Od 2011 roku sporządzam takie coroczne podsumowania i wcale mi się to nie znudziło. Wciąż cieszą mnie mecze oglądane na żywo i pozyskiwane bilety. W tym roku obejrzałem na żywo 94 mecze, czyli o dwa więcej niż rok temu. Z podziałem na poszczególne dyscypliny sportu wyglądało to następująco: piłka nożna mężczyzn – 63, siatkówka mężczyzn – 22, siatkówka kobiet – 7, koszykówka mężczyzn – 1 oraz żużel – 1.

Korzystając z okazji, że przebywałem w Warszawie, wybrałem się na mecz dwóch drużyn znajdujących się w strefie spadkowej Ekstraklasy. Przed spotkaniem krążyły pogłoski, że jeśli Piast strzeli pierwszego gola, kibice Legii doprowadzą do przerwania meczu i walkowera. Okazały się one nieprawdziwe. Fani Legii ograniczyli się do festiwalu przyśpiewek wymierzonych w właściciela klubu. Legia przegrała, a pudło Rajovicia stało się symbolicznym podsumowaniem sytuacji w warszawskim klubie.

W sobotę 13.12 byłem na Giełdzie Kolekcjonerów Pamiątek Sportowych, która odbyła się w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie. Była to moja druga taka giełda, ale pierwsza, w której uczestniczyłem „na całego”. W wyniku wielu dokonanych transakcji mocno wzbogaciłem swoją kolekcję biletów — nie spodziewałem się aż takich efektów. Dodatkowo poznałem kilku sympatycznych kolekcjonerów. Najbardziej pozytywnie zaskoczyły mnie dwie rzeczy: zakup kilku gazetek wydanych w latach 80. przez kibiców Stali Nysa oraz spotkanie i krótka rozmowa z dwiema legendami — Andrzejem Strejlauem i Władysławem Żmudą.

Kiedy w dziewięciozespołowej klasie B szósta drużyna w tabeli podejmuje lidera, trudno spodziewać się wielkich emocji. Tymczasem w Niwnicy byłem świadkiem sporej niespodzianki. Zobaczyło to niewiele osób – szkoda, bo spotkanie było naprawdę ciekawe, a jedna z bramek zasługiwała na miano wyjątkowej urody. Moją uwagę przykuła też tabliczka z dość nietypowym zakazem.

W Grądach obejrzałem mecz opolskiej klasy B – zupełnie inny świat niż wyższe ligi. Były lotne zmiany, rozpoczęcie spotkania w niepełnym składzie i dwucyfrowe zwycięstwo jednej z drużyn. A wszystko to na naprawdę ładnym obiekcie, jak na ten poziom rozgrywek, nad którym unosił się zapach piwa i frytek.

Wreszcie reprezentacja Polski zagrała mecz o punkty w Chorzowie, czyli stosunkowo blisko mojego miejsca zamieszkania. Stadion Śląski kojarzy mi się z najlepszymi piłkarskimi wspomnieniami. Niestety, to już nie jest dawny „Kocioł Czarownic”. Atmosfera nie różni się wiele od innych stadionów, na których występuje kadra. Na szczęście była grupa kibiców, którzy starali się prowadzić doping. Wyróżnił się też samotny desperat, który w czasie hymnu odpalił racę. Doszło ponadto do dość dziwnej akcji kibolskiej. Najważniejsze jednak, że Polska wygrała 3:1.

Na początku lipca zobaczyłem informację, że we Wrocławiu zagrają Ukraina z Francją. Bez wahania kupiłem bilet za 100 zł i dzięki temu po raz pierwszy mogłem obejrzeć mecz międzypaństwowy, w którym nie grała reprezentacja Polski. Chciałem zobaczyć, jak zaprezentuje się Francja – jedna z najlepszych drużyn świata, jaką atmosferę stworzą ukraińscy kibice i oczywiście jak wygląda na żywo geniusz Mbappé.

Siedem osób dało swoje typy w konkursie "Znawca Sportu Nyskiego". Zrobiłem ich screeny i umieściłem w tym miejscu, żeby na koniec sezonu móc je sprawdzić i podsumować.

Nowy stadion w Katowicach był 366. obiektem, na którym oglądałem mecz. Na trybunach zasiadło prawie 12 tysięcy kibiców, którzy stworzyli bardzo fajną atmosferę. Piłkarsko Raków prezentował się zdecydowanie lepiej. Trybuna fanatyków GieKSy była wypełniona po brzegi. Była też liczna grupa kibiców Rakowa, którzy – jak się mówi – pojawili się dzięki uprzejmości gospodarzy.

Na Stadionie Śląskim obejrzałem bardzo słaby mecz, któremu towarzyszył niewiele lepszy doping. Mimo to z wyjazdu jestem bardzo zadowolony. Frekwencja dopisała, zjadłem dużą kiełbasę, wróciłem z kilkoma biletami i spędziłem czas w sympatycznym gronie. Do tego uczestniczyłem w historycznym pożegnaniu Kamila Grosickiego.

Uaktualniłem zestawienie boisk w Polsce, na których oglądałem mecze, z podziałem na województwa i powiaty (w tym też miasta na prawach powiatów).  Wyszło, że takich boisk jest 269, w 14 województwach i w 74 powiatach.
Województwa z największą liczbą boisk, na których oglądałem mecze: opolskie 128, dolnośląskie 65 i śląskie 41.
Województwa z największą liczbą powiatów i miast na prawach powiatu, w których pooglądałem mecze: śląskie 21, dolnośląskie 14 i opolskie 11.
Powiaty, w których zaliczyłem najwięcej boisk: nyski 63, opolski 20, dzierżoniowski 15, świdnicki i prudnicki po 12 oraz ząbkowicki 11.