moje wielkie mecze

Po zimowej przerwie wybrałem się na pierwszy domowy mecz Polonii. Chciałem zobaczyć debiut Dennisa Rakelsa, zjeść dobrą kiełbasę, obejrzeć zwycięstwo nyskiej drużyny, która w walce o utrzymanie bardzo go potrzebuje, oraz posłuchać dopingu nyskich fanów. No i… tylko zjadłem kiełbasę. Dostałem jeszcze kilka biletów.

Po dwóch jednostronnych meczach w piątek w sobotę wreszcie doczekałem się starcia, które dostarczyło ogromnych emocji. Najwięcej było ich w trzeciej partii, podczas której kibice obu drużyn przeżyli prawdziwą huśtawkę nastrojów. Oprócz heroicznej walki na parkiecie równie zacięta rywalizacja toczyła się na trybunach – obie były niezwykle wyrównane.

W drugim meczu rozgrywanego w Nysie turnieju 1/8 MMP w kategorii młodzik Chełmiec Wałbrzych nie dał szans zespołowi Bzury Ozorków i pewnie wygrał 2:0. Oba zespoły miały wsparcie kilkuosobowych grup kibiców z obu miast. MVP spotkania został Wojciech Bielawny.

W pierwszym meczu turnieju 1/8 Młodzieżowych Mistrzostw Polski w kategorii młodzik siatkarze z Nysy pokonali 2:0 drużynę z Jaworzna. Pierwszą partię wygrali pewnie do 15. W drugiej nie brakowało emocji, jednak podopieczni Przemysława Kaczmarczyka zachowali koncentrację i zwyciężyli do 21.

Zespół Stali ponownie odniósł pewne i w pełni zasłużone zwycięstwo. Ani przez moment nie było obaw o końcowy rezultat spotkania. Trener zdecydował się dać odpocząć bohaterom poprzedniego meczu, a mimo to drużyna zaprezentowała się bardzo solidnie. Na trybunach panowała świetna atmosfera. Warto podkreślić obecność pięcioosobowej grupy kibiców z Augustowa, którzy w środku tygodnia pokonali ponad 600 kilometrów, by przez cały mecz głośno wspierać swój zespół.

Kibicowsko było to duże wydarzenie, zwłaszcza dla fanów Odry Opole, którzy na przyjazd na stadion odwiecznego rywala musieli czekać wiele lat. Na Tarczyński Arena Wrocław zjawili się w dużej liczbie i przez cały mecz prowadzili głośny doping. Zaprezentowali oprawę wymierzoną w kibiców Śląska Wrocław, którą ubarwili dwukrotnym odpaleniem rac. Miejscowi z kolei użyli słynnej oprawy, która nie została wpuszczona na mecz Polska – Holandia, a która teraz „podróżuje” po polskich stadionach.

Tak właśnie wyobrażałem sobie mecze Stali w pierwszej lidze. Długo musiałem czekać na spotkanie wygrane łatwo, efektownie i bez najmniejszych wątpliwości. Tym razem wszystko zagrało. W zasadzie każdy z zawodników zaprezentował się bardzo dobrze. Po raz pierwszy widziałem w akcji Alex Truhtchev – prawdziwy kozak!

Ten weekend w Pradze był bardzo intensywny. 5 meczów w 3 dni, 4 nowe boiska piłkarskie (numery 373–376 w kolekcji) i pierwszy hokej w Czechach. Z Nysy do Pragi pojechałem z FlixBus – była to moja pierwsza podróż takim autobusem i wrażenia mam bardzo pozytywne.

Ďolíček to dom Bohemians Praha 1905 i miejsce, o którym w środowisku groundhopperów mówi się z wyraźnym szacunkiem. Kultowy, surowy, „niepodrasowany” – dokładnie taki, jakie lubimy najbardziej. Wiele o nim słyszałem, podobnie jak o „Klokanach”, czyli fanach Bohemki. Często powtarza się, że to najbardziej lewicowy klub w Czechach. Kilka razy widziałem Bohemians na wyjazdach i zawsze ich kibice prezentowali się solidnie. Szczerze? Ich rzekoma ideowość nigdy nie rzuciła mi się w oczy.
Stadion z innej epoki

Praga była w moich planach od dawna, ale jedno było pewne – pojadę tam dopiero wtedy, gdy w ten sam weekend na własnych stadionach zagrają zarówno Slavia Praga, jak i Bohemians 1905. Tylko taki scenariusz wchodził w grę. Gdy zobaczyłem, że terminarz ułożył się idealnie, nie wahałem się ani chwili. Sobotni mecz Slavii stał się jednym z dwóch najważniejszych punktów wyjazdu – a zarazem moim 375. stadionem w kolekcji.

Sobota w Pradze zapowiadała się intensywnie. Drugim meczem tego dnia – po wcześniejszych piłkarskich emocjach – było spotkanie kobiet w ramach 1/4 finału Pucharu Czech. Dla mnie była to nowość – nigdy wcześniej nie oglądałem na żywo seniorskiego meczu kobiecej piłki.

Sobotę w Pradze zacząłem piłkarsko – i to bardzo wcześnie. Sparing rezerw dwóch klubów z najwyższej ligi czeskiej był pierwszym z trzech meczów, które tego dnia miałem w planie. Co więcej, był to mój pierwszy mecz piłkarski w 2026 roku, więc symboliczne otwarcie nowego stadionowego sezonu. Pierwszy gwizdek zaplanowano na 10:15, a to oznaczało pobudkę bez taryfy ulgowej.

Pierwszy raz w życiu byłem na meczu hokeja w Czechach. Wizyta na lodowisku w Pradze utwierdziła mnie w przekonaniu, że Czesi naprawdę kochają ten sport. Zaskoczyło mnie to, że już dwie godziny przed meczem, zimą, przed lodowiskiem kibice tłumnie piją piwo i jedzą kiełbaski, które dotąd kojarzyły mi się głównie z meczami piłkarskimi.

Tym razem wybrałem się na hokej do Opola. Jeszcze dwa dni wcześniej nie wiedziałem, że istnieje taki klub jak United Opole. Dopiero będąc na lodowisku Toropol dowiedziałem się, że drużyna składa się wyłącznie z zawodników z Ameryki Północnej. Mecz nie był biletowany. Oficjalnie obejrzało go 299 osób, ponieważ formalnie więcej widzów nie mogło zostać wpuszczonych.

Stal Nysa odniosła pierwsze zwycięstwo w 2026 roku, przełamując tym samym serię czterech kolejnych porażek. Wygrana cieszy, a zainkasowany komplet punktów – jeszcze bardziej, jednak jakość gry nie do końca mnie zachwyciła. Tak naprawdę podobała mi się ona tylko w czwartej partii. Swoją postawą zachwycił mnie Kuba Olejniczak, który wreszcie dostał swoją szansę. Na trybunach panowała fajna atmosfera, a jak zwykle Klub Kibica prowadził bardzo dobry doping.

W ostatniej chwili dowiedziałem się o koszykarskich derbach Prudnika. Byłem ciekawy, jaki klimat będzie panował na tym spotkaniu. Okazało się, że było naprawdę bardzo fajnie. Na meczu pojawił się komplet widzów (oficjalnie 293 osoby), w tym dwa aktywne młyny. Sam mecz był wyrównany i emocjonujący.

Chcąc poczuć atmosferę „Wałbrzyskiego Kotła”, wybrałem się na mecz Orlen Basket Ligi, a konkretnie na spotkanie Górnika Wałbrzych z Anwilem Włocławek. Od dawna przymierzałem się do odwiedzenia wałbrzyskiej hali. Byłem na tyle zdeterminowany, że za bilet zapłaciłem 150 zł. Jakież było moje pozytywne zdziwienie, gdy okazało się, że mam wejściówkę VIP i mogę wziąć udział w „zawodach jedzenia na czas”. Przyznam, że „Wałbrzyski Kocioł” naprawdę wrze. Atmosfera w Hali Aqua Zdrój mnie zachwyciła. Równie dobrze zaprezentowali się kibice Anwilu.

Przed tym sezonem w Stali zmienił się sztab trenerski oraz większość zawodników. Mimo to nad tą drużyną wciąż unosi się „duch z Tarnowa”. Mecz w Kluczborku, podobnie jak wcześniejszy w Będzinie, wypadł fatalnie w wykonaniu nyskiej drużyny. Szczególnie słabo funkcjonowały przyjęcie oraz ataki z lewego skrzydła. Na równie niskim poziomie stało rozegranie. O zagrywce trudno powiedzieć cokolwiek dobrego. Trener rotował składem, ale nie przynosiło to żadnego efektu.

Nyskie siatkarki po raz kolejny pokazały, co oznaczają walka i determinacja. Wygrały spotkanie, które po drugim secie wydawało się już nie do odwrócenia. Choć obecnie zajmują miejsce w strefie spadkowej, jeszcze nigdy nie wyszedłem z hali zawiedziony ich grą. W tym meczu po raz pierwszy wystąpiła Magdalena Bagniak, która wróciła do Nysy z czeskiego zespołu Sokol Frýdek-Místek. W drużynie gości moją uwagę szczególnie zwróciła Zofia Pinderska. Uważam, że to materiał na zawodniczkę, która w przyszłości może występować w reprezentacji Polski.

Po moich zachwytach nad grą Stali w meczu z Bogdanką w Będzinie musiałem przełknąć gorzką pigułkę. Stalowcy nie zdobyli nawet punktu. W żadnym z przegranych setów nie przekroczyli bariery 20 punktów, a statystycznie w każdym elemencie gry wypadli gorzej od swoich rywali. Wszystko to działo się na oczach około 100 nyskich kibiców.

Od 2011 roku sporządzam takie coroczne podsumowania i wcale mi się to nie znudziło. Wciąż cieszą mnie mecze oglądane na żywo i pozyskiwane bilety. W tym roku obejrzałem na żywo 94 mecze, czyli o dwa więcej niż rok temu. Z podziałem na poszczególne dyscypliny sportu wyglądało to następująco: piłka nożna mężczyzn – 63, siatkówka mężczyzn – 22, siatkówka kobiet – 7, koszykówka mężczyzn – 1 oraz żużel – 1.

Pierwszy raz byłem na meczu we Włoszech. Wyjazd miał całkowicie spontaniczny charakter. W ciągu 30 godzin dojechaliśmy samochodem do Udine, zwiedziliśmy centrum miasta, zjedliśmy pyszną pizzę, obejrzeliśmy mecz i wróciliśmy do Polski. W spotkaniu wystąpiło dwóch reprezentantów naszego kraju oraz były piłkarz Lecha. Na nowoczesnym stadionie zasiadł niemal komplet widzów, a na trybunach pojawiła się także spora grupa kibiców gości. Gospodarze prowadzili głośny, melodyjny doping, ubarwiony licznymi flagami – tzw. machajkami. Pojawiły się również śladowe ilości pirotechniki. Do samego końca nie brakowało piłkarskich emocji. Kibice gości byli raczej słabo słyszalni, nie licząc jednej głośnej petardy hukowej, choć także oni korzystali z wielu machajek.

W ciekawym towarzystwie obejrzałem mecz 1. Ligi siatkówki kobiet, w którym wicelider podejmował ostatnią drużynę w tabeli. Szczególnie uważnie przyglądałem się grze zawodniczki pochodzącej z Nysy, córki byłego, znanego siatkarza reprezentacji Polski oraz m.in. Stali Nysa. Duże emocje pojawiły się dopiero w ostatniej partii. Na trybunach, choć było zaledwie około 80 osób, panował spory hałas. Kilkoro przyjezdnych kibiców miało chyba aż trzy bębny, a miejscowi — choć tylko jeden — to ich bębniarz w pojedynkę przebijał małą „orkiestrę” z Węgrowa.

Korzystając z okazji, że przebywałem w Warszawie, wybrałem się na mecz dwóch drużyn znajdujących się w strefie spadkowej Ekstraklasy. Przed spotkaniem krążyły pogłoski, że jeśli Piast strzeli pierwszego gola, kibice Legii doprowadzą do przerwania meczu i walkowera. Okazały się one nieprawdziwe. Fani Legii ograniczyli się do festiwalu przyśpiewek wymierzonych w właściciela klubu. Legia przegrała, a pudło Rajovicia stało się symbolicznym podsumowaniem sytuacji w warszawskim klubie.

W sobotę 13.12 byłem na Giełdzie Kolekcjonerów Pamiątek Sportowych, która odbyła się w Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie. Była to moja druga taka giełda, ale pierwsza, w której uczestniczyłem „na całego”. W wyniku wielu dokonanych transakcji mocno wzbogaciłem swoją kolekcję biletów — nie spodziewałem się aż takich efektów. Dodatkowo poznałem kilku sympatycznych kolekcjonerów. Najbardziej pozytywnie zaskoczyły mnie dwie rzeczy: zakup kilku gazetek wydanych w latach 80. przez kibiców Stali Nysa oraz spotkanie i krótka rozmowa z dwiema legendami — Andrzejem Strejlauem i Władysławem Żmudą.

Stadion Znicza Pruszków jest 371. obiektem, na którym obejrzałem mecz. Tym razem było to spotkanie pierwszej ligi. Wybrałem się na nie z żoną oraz Jackiem, znanym warszawskim groundhopperem. Pod stadion dotarliśmy już 1,5 godziny przed rozpoczęciem, dzięki czemu nie mieliśmy problemów z parkowaniem. W kasie odebrałem bilety, które wcześniej kupiliśmy przez internet. Czas przed meczem spędziliśmy w restauracji w Centrum Kultury i Sportu.

Mecze Lechii z Bielawianką to zawsze bardzo ciekawe, kibicowskie derby powiatu dzierżoniowskiego. W poprzednim sezonie byłem na takim spotkaniu w IV lidze. Mimo że tym razem z Bielawianką grały rezerwy Lechii, liczyłem na doping obu klubów. Pod tym względem jednak się przeliczyłem – nie było żadnego młyna. Za to pod stadionem stało sporo policjantów. Sam mecz był interesujący i dostarczył kibicom wielu emocji.

To spotkanie pokazało mi, że prawdziwą solą polskiej piłki są mecze pomiędzy drużynami, których kibice mają ze sobą „kosę”. Atmosfera na trybunach była niesamowita — czuć ją było już pod stadionem na godzinę przed pierwszym gwizdkiem. A właściwie słychać ją było już wtedy ze środka – doping niósł się daleko poza obiekt.

4048 widzów przybyło na Itaka Arenę, by obejrzeć starcie pierwszoligowej Odry z ekstraklasowym Piastem Gliwice. Drużyna z najwyższej ligi nie okazała się na tyle atrakcyjna, by we wtorkowy wieczór przyciągnąć tylu widzów, co na ten stadion potrafią ściągnąć czołowe kluby pierwszej ligi. Na obiekcie pojawiła się liczna i głośna grupa kibiców Piasta. Każdy, kto – tak jak ja – liczył na niespodziankę ze strony Odry, szybko przekonał się, że tego dnia zespół z Gliwic był piłkarsko lepszy.

Kiedy w dziewięciozespołowej klasie B szósta drużyna w tabeli podejmuje lidera, trudno spodziewać się wielkich emocji. Tymczasem w Niwnicy byłem świadkiem sporej niespodzianki. Zobaczyło to niewiele osób – szkoda, bo spotkanie było naprawdę ciekawe, a jedna z bramek zasługiwała na miano wyjątkowej urody. Moją uwagę przykuła też tabliczka z dość nietypowym zakazem.

W Grądach obejrzałem mecz opolskiej klasy B – zupełnie inny świat niż wyższe ligi. Były lotne zmiany, rozpoczęcie spotkania w niepełnym składzie i dwucyfrowe zwycięstwo jednej z drużyn. A wszystko to na naprawdę ładnym obiekcie, jak na ten poziom rozgrywek, nad którym unosił się zapach piwa i frytek.

Na boisku w Moszczance obejrzałem mecz klasy okręgowej GKS Głuchołazy – Pogoń Prudnik. Zaskoczyło mnie, że obie drużyny wspierały kilkunastoosobowe grupy kibiców prowadzących doping. Obie ekipy były oflagowane i wyraźnie manifestowały wzajemną niechęć. Sam mecz był wyrównany, ale gospodarze zwyciężyli dość pewnie.

Spotkanie opolskiej IV ligi zapowiadało się na prawdziwy szlagier, ponieważ trzeci zespół w tabeli podejmował wicelidera. Patrząc na przebieg meczu, remis można uznać za zaskakujący rezultat. W gruncie rzeczy obie drużyny mają czego żałować, bo każda z nich miała okazję sięgnąć po pełną pulę.

Do Przylesia wybrałem się dlatego, żeby zaliczyć mecz na 370. obiekcie piłkarskim. Od razu zwróciła moją uwagę charakterystyczna kryta trybuna. W oczy rzucała się też kilkuosobowa grupa kibiców z Grodkowa – w żółtych koszulkach, z bębnem i megafonem.Sam mecz nie dostarczył wielkich emocji i zakończył się pewnym zwycięstwem gości, którzy aktualnie przewodzą w opolskiej klasie A.

W idealnym świecie mecze niższych lig (i tych wyższych też) powinno się organizować tak, jak robią to w Chróścinie Nyskiej. Na spotkaniu klasy A były bilety, programy meczowe, kiełbaski, frytki, piwo, napoje, spiker, tablica wyników oraz losowanie nagród wśród posiadaczy wejściówek. Trudno było się do czegokolwiek przyczepić.

Wreszcie reprezentacja Polski zagrała mecz o punkty w Chorzowie, czyli stosunkowo blisko mojego miejsca zamieszkania. Stadion Śląski kojarzy mi się z najlepszymi piłkarskimi wspomnieniami. Niestety, to już nie jest dawny „Kocioł Czarownic”. Atmosfera nie różni się wiele od innych stadionów, na których występuje kadra. Na szczęście była grupa kibiców, którzy starali się prowadzić doping. Wyróżnił się też samotny desperat, który w czasie hymnu odpalił racę. Doszło ponadto do dość dziwnej akcji kibolskiej. Najważniejsze jednak, że Polska wygrała 3:1.

Na początku lipca zobaczyłem informację, że we Wrocławiu zagrają Ukraina z Francją. Bez wahania kupiłem bilet za 100 zł i dzięki temu po raz pierwszy mogłem obejrzeć mecz międzypaństwowy, w którym nie grała reprezentacja Polski. Chciałem zobaczyć, jak zaprezentuje się Francja – jedna z najlepszych drużyn świata, jaką atmosferę stworzą ukraińscy kibice i oczywiście jak wygląda na żywo geniusz Mbappé.

Siedem osób dało swoje typy w konkursie "Znawca Sportu Nyskiego". Zrobiłem ich screeny i umieściłem w tym miejscu, żeby na koniec sezonu móc je sprawdzić i podsumować.

W Łodzi wybrałem się na mecz klasy A pomiędzy AKS SMS III Łódź a UMKS Korab II Łask. Spotkanie odbywało się na boisku Szkoły Mistrzostwa Sportowego im. Kazimierza Górskiego. Okazało się, że na terenie SMS-u jest kilka boisk, dzięki czemu mogłem zobaczyć fragmenty dwóch innych meczów. Jeden z nich był spotkaniem kobiet, w którym kapitan jednej z drużyn miała na ramieniu tęczową opaskę.

Jadąc do Domaszkowic, byłem ciekawy, jak w inauguracji IV ligi zaprezentuje się druga siła piłkarska gminy Nysa. Interesowało mnie, czy teoretycznie udane transfery przełożą się na jakość gry „Domaszek” oraz ilu nowych zawodników zobaczymy w wyjściowej jedenastce. Ostatecznie w pierwszym składzie zagrało ich sześciu, a jednym z nich – i to zdecydowanie wyróżniającym się – był Wojciech Ilasz. Sprawiał wrażenie piłkarza z wyższej ligi. I wcale nie chodzi tylko o fakt, że zdobył trzy bramki.

Nowy stadion w Katowicach był 366. obiektem, na którym oglądałem mecz. Na trybunach zasiadło prawie 12 tysięcy kibiców, którzy stworzyli bardzo fajną atmosferę. Piłkarsko Raków prezentował się zdecydowanie lepiej. Trybuna fanatyków GieKSy była wypełniona po brzegi. Była też liczna grupa kibiców Rakowa, którzy – jak się mówi – pojawili się dzięki uprzejmości gospodarzy.

Na początku lipca życie rzuciło mnie do Łodzi. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, trafiłem tam na mecz. W łódzkiej dzielnicy Nowosolna obejrzałem rewanżowe spotkanie barażowe o awans do klasy okręgowej. Piłkarze Zrywu przyjechali z trzybramkową zaliczką, więc nie spodziewałem się wielkich emocji. Tymczasem emocji było aż nadto.
Zaliczyłem swoje 365. boisko, na którym oglądałem mecz piłkarski. Posłuchałem dopingu miejscowych i zobaczyłem odpalone race. Mecz odbył się na „Estadio Olimpico da Nowosolna” — tak, nieoficjalnie i z przymrużeniem oka, miejscowi nazywają boisko Amii Nowosolna przy ulicy Grabińskiej.

Oto aktualny wykaz trzystu siedemdziesięciu sześciu stadionów i boisk, na których oglądałem piłkarskie spotkania.
1.    Stal Nysa
2.    Polonia Nysa
3.    Stadion Śląski w Chorzowie
4.    Cracovia Kraków
5.    Odra Opole
6.    TJ Michalovce (CSRS – Słowacja)
7.    Sparta Lubliniec
8.    LKS Goświnowice
9.    LZS Biechów
10.    Skalnik Gracze
11.    Odra Wodzisław
12.    Wisła Kraków
13.    GKS Grodków
14.    Hajduk Split (Chorwacja)
15.    Ruch Chorzów

Na Stadionie Śląskim obejrzałem bardzo słaby mecz, któremu towarzyszył niewiele lepszy doping. Mimo to z wyjazdu jestem bardzo zadowolony. Frekwencja dopisała, zjadłem dużą kiełbasę, wróciłem z kilkoma biletami i spędziłem czas w sympatycznym gronie. Do tego uczestniczyłem w historycznym pożegnaniu Kamila Grosickiego.

Uaktualniłem zestawienie boisk w Polsce, na których oglądałem mecze, z podziałem na województwa i powiaty (w tym też miasta na prawach powiatów).  Wyszło, że takich boisk jest 269, w 14 województwach i w 74 powiatach.
Województwa z największą liczbą boisk, na których oglądałem mecze: opolskie 128, dolnośląskie 65 i śląskie 41.
Województwa z największą liczbą powiatów i miast na prawach powiatu, w których pooglądałem mecze: śląskie 21, dolnośląskie 14 i opolskie 11.
Powiaty, w których zaliczyłem najwięcej boisk: nyski 63, opolski 20, dzierżoniowski 15, świdnicki i prudnicki po 12 oraz ząbkowicki 11.